در ویرایش صوری، آنچه بیش از همه اهمیت دارد، «یکدستی» است. بر همین اساس، فرهنگستان زبان و ادب فارسی، سال‌ها پیش بر آن شد که قواعدی وضع کند که عموم دست‌اندرکاران تولید متن بتوانند با مراجعه به آن، متنی تولید کنند که یکدست باشد و کمترین اشکالات صوری در آن به‌چشم بخورد.
در همین راستا فرهنگستان، دو اثر ارزشمند تهیه کرده است: جزوهٔ دستورخط و فرهنگ املایی خط فارسی.
در ادامه، بخشی کوتاه از مقدمهٔ جزوهٔ دستورخط را از نظر می‌گذرانید. 

خط، چهرهٔ‌ مکتوب زبان است و همان‌گونه که زبان از مجموعهٔ اصول و قواعدى به نام «دستور زبان» پیروى مى‌کند، خط نیز باید پیرو اصول و ضوابطى باشد که ما مجموع آن اصول و ضوابط را «دستور خط» نامیده‌ایم.

خطّ فارسى، به‌موجب اصل پانزدهم قانون اساسى جمهورى اسلامى ایران، ‌خطّ رسمى کشور ماست و کلّیهٔ اسناد رسمى و مکاتبات و کتاب‌هاى درسى باید به این خط نوشته شود، و طبعاً چنین خطّى باید قواعد و ضوابطى معلوم و مدوّن داشته‌باشد تا همگان، با رعایت آن‌ها، هویت خط را تثبیت کنند و محفوظ دارند. تدوین مجموعهٔ قواعد و ضوابط خطّ فارسى، مخصوصاً در سال‌هاى اخیر که استفاده از رایانه در عرصهٔ ‌خط و زبان روزافزون شده و حروف‌نگارى و صفحه‌آرایى و ویرایش و نمونه‌خوانى و تهیهٔ‌ نمایه و کارهاى بسیار دیگرى در حوزهٔ‌ نگارش و چاپ بر عهدهٔ‌ رایانه قرار گرفته، و در نتیجه دایرهٔ‌ شاغلان به امر چاپ و تکثیر از حلقهٔ‌ متخصّصان سنّتى این فن بسى فراتر رفته و فراخ‌تر شده، ضرورت و اهمیت بیشترى پیدا کرده است، چنان‌‌که نگرانى از خطر بروز تشتّت و اِعمال سلیقه‌هاى مختلف و متضاد نیز نسبت به گذشته افزایش یافته است.