‏«طوفان» کلمه‌ای عربی است به‌معنی «باد و باران شدید». واژۀ فارسی «توفان» از ریشۀ ‏‏«توفیدن» است و به‌معنی «غُرّان و دمان». کسی که اولین بار «توفان» را به‌جای «طوفان» ‏پیش نهاد، سعید نفیسی بود. وی باتوجه‌به معنی «توفیدن» خاطرنشان کرد که می‌توان برای ‏اشاره به «باد و باران شدید» از «توفان» نیز استفاده کرد و حتی این صورت املایی به‌سبب ‏فارسی‌بودنش مرجح است. بااین‌همه، بیشترِ صاحب‌نظران با این تجویز مخالفت کرده‌اند؛ ‏ازجمله ضیاءالدین سجادی، ابوالحسن نجفی، یوسف عالی‌عباس‌آباد، ناصر نیکوبخت. این گروه ‏معتقدند که «طوفان» عربی به «توفان» فارسی هیچ ارتباطی ندارد و نمی‌توان برای به‌کاربردن ‏‏«توفان» به‌جای «طوفان» وجهی یافت. به‌باور ایشان، «توفان» صرفاً برابر است با «غرّش» و ‏‏«خروشیدن» و ربطی به باد و باران شدید ندارد.‏

در فارسی‌سازی املای کلمه‌ها نیز که شامل تبدیل‌کردن حرف‌های اصالتاً عربی به حرف‌های ‏فارسی است، عموماً املای کلمه‌های اصالتاً عربی را تغییر نمی‌دهند؛ بلکه املای واژه‌هایی را ‏که در اصل عربی نیست ولی با حروف مختص عربی نوشته شده، عوض می‌کنند. برای نمونه، ‏‏«اطاق» و «غلطیدن» و «طپیدن» و «ذغال» را به‌سبب غیرعربی‌بودنشان به‌صورت «اتاق» و ‏‏«غلتیدن» و «تپیدن» و «زغال» درآورده‌اند. از نمونه‌های نادرست این تغییرات، یکی همین ‏‏«طوفان» است که هرچند می‌توان برایش وجهی معنایی یافت، چندان پذیرفتنی نمی‌نماید و ‏ظاهراً ناشی از همان فارسی‌سازیِ ناآگاهانۀ املای واژه‌ها است. نمونۀ دیگری که در عنوان ‏کتابی معروف درج شده، کلمۀ «ناطورِ» عربی است که به‌اشتباه به‌صورت «ناتور» درآمده و در ‏عنوان کتابی به‌ترجمۀ محمد نجفی که بارها تجدید چاپ شده، این‌گونه آمده است: «ناتور ‏دشت».‏

محمد یوسفی